Myśliciel z zaginionego państwa Lu pozostawił swoim uczniom zbiór nauk, których głównym tematem jest znaczenie wartości ludzkich. Pół tysiąca lat przed narodzinami Chrystusa żył człowiek znany jako „Mistrz Kun”, urodzony w Qufu, starożytnym państwie Lu – niezależnym terytorium, które jednak było wasalem dynastii Zhou. Człowiek ten pochodził z zubożałej rodziny szlacheckiej, pracował jako nauczyciel, a także jako stolarz w okresie późnej wiosny i jesieni. W tym labiryncie miast-państw zaczęła się kształtować idea tego człowieka, którego nazywali Kun Yu. Z czasem i w tłumaczeniach zaczęto nazywać go Konfucjuszem.
Użycie słowa „idea” nie jest proste. Przez wieki nauki konfucjańskie przyczyniały się do kształtowania ideologii i wyobraźni intelektualnej, wykraczając poza jej granice i rozprzestrzeniając się w Europie w XVI wieku dzięki Matteo Ricci, katolickiego misjonarza jezuickiego, któremu przypadł zaszczyt przejść do historii jako pierwszej osobie, która użyła imienia tego myśliciela po tej stronie Uralu.
Wpływ Konfucjusza nabrał wówczas jeszcze większego znaczenia, umacniając jego pozycję jako jednego z ojców filozofii. Kiedy mówimy o jego „myśli”, nie mówimy o tym z tych wszystkich powodów, ale dlatego, że ma on jeszcze jedną ważną różnicę w stosunku do Sokratesa, jednego z pionierów zachodniej sztuki i myśli: żaden z nich nigdy niczego nie zapisał. Cała filozofia Konfucjusza była rozpowszechniana przez jego uczniów i uczniów tych uczniów. Została ona zebrana w dziele „Lun Yu”, które jezuici nazwali „Analekty”, i które łączy jego myśli. Konfucjanizm .
Nauczanie, które wywiera niezmierny wpływ.
Doktryna tej nieteistycznej filozofii, jej duchowe, rytualne i moralne zastosowania, koncentruje się na wartościach ludzkich – harmonii w rodzinie i społeczeństwie, szacunku dla synów – tworząc system norm rytualnych określających, jak człowiek powinien postępować, aby być w zgodzie z prawem ustanowionym przez niebiosa. „Najwyższy człowiek jest zrównoważony i spokojny. Zwykły człowiek nieustannie odczuwa niepokój i zamęt” – podsumowuje.
W tym kontekście nie jest zaskakujące postrzeganie konfucjanizmu jako swego rodzaju etyki społecznej i humanistycznej, ponieważ stawia on człowieka i jego relacje w centrum systemu. Dlatego rytuały, z wyjątkiem tych, które są wykonywane na cześć duchów lub shen, są poświęcone rodzicom, państwu, starszym i samym aspektom życia, których doświadcza człowiek. Tak właśnie myślał „Mistrz Kong”.
