Po pierwsze, chciałbym wyjaśnić, że zdecydowana większość owoców jest słodka; tak właśnie opisuje je i definiuje termin „owoc”. Istnieje kilka wyjątków, takich jak awokado, kokosy i oliwki, które zamiast składać się głównie z wody i cukru, zawierają kwasy tłuszczowe. Dlatego często wytwarzamy z nich olej, ale nie jest to normą.
Jeśli chodzi o wpływ owoców na produkcję glukozy, są one zdrowym źródłem tego składnika odżywczego, który można włączyć do naszej diety. Ponadto rano nasz organizm znacznie lepiej reaguje na glukozę i insulinę, dlatego jest to dobry moment na zwiększenie spożycia węglowodanów.
Jeśli Państwa obawy i pytania wynikają z doniesień, które ostatnio pojawiają się w mediach społecznościowych, demonizujących spożywanie owoców jako takich, pragnę zapewnić, że nie mają one żadnego związku z rzeczywistością. Spożywanie owoców nie wiąże się z negatywnymi wskaźnikami zdrowia, a wręcz przeciwnie. Promowanie spożywania owoców pozostaje strategicznym filarem zdrowia publicznego, a wszelkie nadmierne obawy dotyczące ich wpływu na poziom cukru we krwi są całkowicie bezpodstawne.
Poziom glukozy we krwi sam w sobie nie jest wskaźnikiem ryzyka dla zdrowia i oczywiście nie możemy przenosić obaw i konsekwencji, które wywołują inne, znacznie bardziej szkodliwe źródła węglowodanów, takie jak napoje gazowane lub słodycze, i utożsamiać je z owocami lub produktami pełnoziarnistymi.
Wcześniej zalecano częste spożywanie czerwonego mięsa, ponieważ dominujący paradygmat przyswajania żelaza uważał je za niezbędne do zaspokojenia potrzeb organizmu w tym pierwiastku. W ciągu ostatnich piętnastu lat zrozumieliśmy, że tak nie jest i że istnieją znacznie zdrowsze źródła żelaza pochodzenia zwierzęcego (jaja, skorupiaki, ryby itp.). Ponadto źródła roślinne, choć nie są przyswajane tak skutecznie, są przyswajane przez nasz organizm w sposób bezpieczniejszy i bardziej odpowiedzialny. W tym samym okresie zgromadziliśmy wiele dowodów naukowych łączących spożycie czerwonego i przetworzonego czerwonego mięsa z rozwojem raka jelita grubego i cukrzycy typu 2, co doprowadziło do znacznego ograniczenia jego uwzględnienia w oficjalnych zaleceniach żywieniowych.
Oprócz swojego klasycznego wkładu jako źródło żelaza, rośliny strączkowe wnoszą również znaczący wkład w dietę dzięki zawartości białka. W tej dziedzinie coraz bardziej przekonujemy się, że znacznie bardziej odpowiedzialne jest zróżnicowanie źródeł białka, a nie kładzenie tak dużego nacisku na białko zwierzęce w naszej diecie. To właśnie jest siłą napędową rosnącej popularności roślin strączkowych, zwłaszcza kosztem mięsa.
Zgodnie z obowiązującymi zaleceniami spożycie czerwonego mięsa jest ograniczone do maksymalnie dwóch porcji tygodniowo, a w przypadku produktów mięsnych należy zauważyć, że im mniej się ich spożywa, tym lepiej.
Oczywiście można skomponować zdrową dietę zawierającą takie produkty, ale ich udział jest znacznie mniejszy niż sądzono jeszcze kilkadziesiąt lat temu.
